Vrouwen die het gemiddelde nationale salaris verdienen en miljonairs hebben dezelfde problemen. “Wij vergelijken onszelf”

– Als we naar superheldenteams kijken, heeft iedereen zijn eigen talent, maar in een echte missie maken ze ook gebruik van het potentieel van de groep […] We doen vaak alles zelf en maken geen gebruik van de hulp van anderen, en dit leidt tot frustratie – zegt Karolina Karolczak, een expert met meer dan 25 jaar ervaring in bedrijfstransformatie en leiderschapsontwikkeling. Welke fouten maken vrouwen in hun streven naar perfectionisme?

Graag herinneren wij u aan de tekst die voor het eerst werd gepubliceerd op 27 januari 2025.

Klaudia Kolasa, gazeta.pl: Wat betekent het om een ​​supervrouw te zijn, in de context van de uitdagingen waarmee vrouwen vandaag de dag worden geconfronteerd?

Karolina Karolczak: Het betekent voor iedereen iets anders. Ieder van ons heeft verschillende bevoegdheden en is gespecialiseerd in een andere categorie. Voor mij gaat supervrouw zijn over het benutten van ons eigen potentieel, weten waar we goed in zijn, maar ook… om hulp vragen wanneer we die nodig hebben. We kunnen supermoeders zijn, we kunnen superspecialisten zijn, we kunnen superorganisatoren zijn – op voorwaarde dat dit consistent is met onze missie, competenties en waarden. Met waar wij in geloven. Er is geen superheld die zichzelf iets aandoet of die de hem gegeven bevoegdheden niet gebruikt.

Maar tegenwoordig leggen we onszelf onder druk om supermoeders, supervrouwen en superexperts te zijn en over het algemeen een geweldig leven te leiden. Zonder iets op te geven.

Dat is niet mogelijk. Als we naar superheldenteams kijken, heeft iedereen zijn eigen talent, maar in een echte missie maken ze ook gebruik van het potentieel van de groep. Een supervrouw moet kunnen loslaten, ze moet steun kunnen vragen. In de tussentijd We doen vaak alles zelf en zoeken geen hulp van anderen, wat tot frustratie leidt.

Waarom zijn wij zulke Zosia Samos?

Op sociale media vergelijken we onszelf met vrouwen. We zien slechts een fragment van hun realiteit, maar we voegen dingen toe waarin ze perfect kunnen zijn. Wij vullen hun portret aan met kenmerken die zij niet hoeven te hebben. Wij denken: “Als ze er goed uitziet, sport ze waarschijnlijk veel. Ze is ook moeder en heeft op professioneel vlak veel voldoening.” Of misschien helemaal niet? Influencers praten niet over wat ze verkeerd doen. Pas nu beginnen de meisjes de waarheid te laten zien. “Ik kook niet. Ik maak niet schoon, ik gebruik hulp. Ik ontwikkel.”

Ik herinner me dat Ola Żebrowska een paar jaar geleden foto’s van het echte moederschap op Instagram begon te plaatsen. En plotseling was er een schok. Nou, hoe is het, een puinhoop in huis? Moeder in een trainingspak in plaats van make-up en haar?

Ja. Een voorbeeld van een paar dagen geleden is Martyna Wojciechowska, die een foto plaatste die was genomen door paparazzi. Ze liet zien hoe ze eruitzag als ze op straat werd ‘betrapt’ en hoe ze eruitzag als ze professioneel werd opgemaakt en gestyled. Ze schreef: “Ik zie er zo uit, maar ik zie er ook zo uit. En dat is cool.”. Dergelijke inhoud hebben we nodig.

Wat zeggen vrouwen die bij jou op consultatie komen?

Nou ja, ze hebben niet de kracht om “super” te zijn. Sommigen van hen stelden een lijst met levensdoelen op omdat iemand van hen verwachtte dat ze dat zouden doen. Omdat het de moeite waard is om een ​​doel te hebben. Vervolgens verifiëren we ze en blijkt dat ze niets te maken hebben met wat ze willen. Dat ze niet eerlijk tegen elkaar waren. Ik werk met vrouwen die het gemiddelde nationale salaris verdienen, maar ook met publieke figuren en miljonairs, en ze hebben allemaal dezelfde problemen. Dit laat één ding zien: het streven om een ​​fortuin te verdienen garandeert ons niet de oplossing voor onze problemen als we niet in onze daden geloven.

Wat zijn deze problemen?

Allereerst krijgen vrouwen een burn-out op het werk. Dit is ook de specificiteit van Polen Wij associëren geld verdienen met heel hard werken. “Als ik het niet haal, verdien ik het niet.” Geld verdienen moet een inspanning zijn die betaald wordt met uw eigen gezondheid en vrije tijd. En als ik met lichtheid en gemak werk, en dat blijkt nu vaak, doen we aan zelfsabotage.

In de tweede plaats het reeds genoemde Zosia Samosi-syndroom. “Ik moet alles zelf doen, omdat ik alles het beste kan. Ik neem veel meer op me dan zou moeten. Ik delegeer geen taken.” Waar leidt dit toe? Tot frustratie omdat we niet alles zelf kunnen. Dan blijven we achter met het gevoel dat de wereld tegen ons is en met wrok tegen iedereen om ons heen.

Je praat erover in de context van het werk, maar ik zie meteen al die vrouwen – tantes, moeders, grootmoeders – die zich bijvoorbeeld voor Kerstmis in de voorbereidingen verdiepen en zich door niemand laten helpen.

In de context van het gezinsleven is er nog een ander aspect dat heel belangrijk is. We ontwikkelen geen model voor ons gezin. We denken niet na over hoe we willen dat ons gezin eruit ziet, we volgen gewoon de patronen van onze ouders en vrienden. Wij hebben geen contact met elkaar. En het moment waarop we daadwerkelijk onze doelen gaan bereiken en supervrouw worden, is het moment waarop we ons afvragen: wat wil ik? Wat is van mij en wat vind ik belangrijk?

Eerder zei je dat we soms een lijst met levensdoelen samenstellen omdat iemand dat van ons verwacht. Wat zijn de momenten waarop vrouwen beseffen dat ze iets heel anders willen?

Het komt wel eens voor dat een vrouw bij mij komt met een doel dat ze niet kan bereiken. Het obstakel kan financiën, werk of zelfs familie zijn. En ik hoor dat dit haar doel is en dat ze het moet bereiken. Alleen heeft ze er het afgelopen half jaar niets aan gedaan. We beginnen dit doel op het niveau van waarden te controleren, haar verlangens en behoeften te begrijpen, en plotseling blijkt dat ze het helemaal niet leuk vindt. Dat het niet van haar is, maar iemand vertelde haar dat ze het leuk vindt en dat het wel goed komt. En een half jaar lang leefde ze met de last om het te moeten doen. Helaas, het ontdekken van deze fictie is een hele grote pijn. Het gebeurt niet zomaar, maar dan komt er verlichting.

Het is gemakkelijk om te verdwalen en niet meer naar onszelf te luisteren als we zo worden beïnvloed door sociale media, reclame en mode. Hoe herken je wat werkelijk van ons is?

Laat me je één vraag stellen: wat zou je doen als je wist dat je zeker zwanger was? Ik stel mijn klanten dezelfde vraag.

Wat zijn de antwoorden?

“Ik zou naar de universiteit gaan”, “Ik zou loonsverhoging krijgen”, “Ik zou meedoen aan een zangwedstrijd”, “Ik zou tegen mijn man zeggen dat we niet nog een keer naar Mazurië gaan omdat ik muggen haat”, “Ik zou de taal leren”. Het antwoord op deze vraag lijkt op het onze. Iets waar wij om geven. Dit laat ook zien dat het enige dat ons beperkt, angst is.

Wat als ik het probeer maar faal?

Ik ken zo iemand niet. Als we gaan voor iets dat we belangrijk vinden, werken we eraan totdat het lukt. Ook al duurt het 10 jaar. Als je iets doet wat je leuk vindt, sta je ’s ochtends op en ben je gemotiveerd.

Hoe vind je ruimte om je doel te bereiken in het dagelijks leven?

U moet met uw partner of echtgenoot overleggen dat als wij bijvoorbeeld twee keer per maand in het weekend studeren, hij in die weekenden ook voor de kinderen zorgt. Maar om de relatie niet te verliezen spreken we af dat we eens in de twee maanden op date gaan. Als het om vrienden en sociale contacten gaat, zullen mensen die dicht bij ons staan ​​zeker begrijpen dat we iets doen dat belangrijk voor ons is en dat we daar op dit moment geen ruimte voor hebben. Het bereiken van een doel is ook de kunst van het ‘nee’ zeggen.

Hoe zit het met het woord compromis?

Voor mij is compromis een woord dat mislukking betekent. Omdat geen van beide partijen tevreden is.